Abelia × grandiflora (Rovelli ex André)

Haziran ayından ilk donlara kadar aralıksız çiçek açan, yarı herdem yeşil bir çalıdır. Kavisli dalları üzerinde açan küçük, huni biçimli çiçekleri beyaz zemin üzerinde pembeye çalar ve belirgin bir koku taşır. Yaprakları küçük, parlak ve koyu yeşildir; bitkinin en önemli özelliği bu yaprakların büyük bölümünü kış boyunca dalda tutmasıdır. Çiçeklerin taç yaprakları döküldükten sonra bronz-pembe çanak yapraklar dalda kalır ve bitki sonbahar boyunca uzaktan çiçekli görünmeye devam eder.

Gül bahçesinin unutulan mevsimi kıştır. Kasımdan marta kadar güller çıplak çubuklardan ibarettir ve bahçe boşalır. Abelia yaprağını büyük ölçüde tuttuğu için bu dönemde bahçenin ayakta kalan kütlesidir. Yaprak döken tamamlayıcılardan farkı budur.

Çiçeklenmesi de gülle iyi geçinir. Haziranda güllerle birlikte başlar, güllerin yaz durgunluğunda tek başına devam eder, eylülde güller döndüğünde yeniden birlikte açar. Beyaz-pembe rengi hiçbir gül rengiyle çatışmaz; pembe, kayısı, kırmızı, sarı — hepsinin yanında durur. Kokusu gülün kokusunu bastırmaz, tamamlar.

Kavisli ve dökümlü formu, güllerin dik duruşunu yumuşatır. Gül tarhının köşelerine veya bordürün orta hattına, güllerden 1,20 m uzağa dikin.

• GüneşTam güneş; yarı gölgede az çiçek
• ToprakOrta verimli, nemli ama süzek
• Sulamaİlk yıl düzenli; sonrasında haftada 1
• BudamaMart başı; ölü ve zarar görmüş dallar
• Kış dayanımıMarmara ve Ege kıyı şeridi için ideal
• Gübreİlkbaharda organik malç ve kontrollü salınım
• RüzgârSert kuzey rüzgârından korunmalı
• Kesme çiçekUygun, kokulu dal verir

İklim notu. Bu bitki İngiltere’de sınırda dayanıklı sayılır ve orada duvar dibine dikilmesi önerilir. İstanbul ve Ege kıyısında böyle bir kısıt yoktur; iklimimiz Abelia için ideale yakındır. İç Anadolu ve Doğu bölgelerinde sert kışlarda yaprağın tamamını dökebilir, kök bölgesi malçlanmalıdır.
Budama. Sert budama istemez. Solmuş çiçekleri yaz boyunca alırsanız çiçeklenme uzar; sonbaharda hafif bir tıraş formu toparlar. Asıl budama mart başında yapılır ve yalnızca ölü, zarar görmüş dalların alınmasından ibarettir.

Cins, 1816’da İngiltere’nin Çin elçilik heyetinde doktor ve doğa bilimci olarak görev yapan Clarke Abel’in adını taşır. Abel, Çin’den topladığı bitki örneklerini İngiltere’ye götürürken gemisi battı ve koleksiyonun büyük bölümü kayboldu; buna rağmen adı bu cinse verildi. Abelia × grandiflora ise doğada bulunmaz — 19. yüzyıl sonunda İtalya’da, iki Çin türünün bahçe koşullarında melezlenmesiyle ortaya çıktı ve o günden beri Akdeniz ikliminin en güvenilir çalılarından biri oldu. Modern sınıflandırmada bazı otoriteler bu bitkiyi Linnaea cinsine taşımıştır; ticarette hâlâ Abelia adı kullanılır.

İtalya · 19. yüzyıl sonu